pazar günü yalnızlığın daha fazla hissedilmesi

pazar günü gayet aksiyonlu geçiyor bizde valla ...  

ev yaşanmamışlık kokuyor, aylardır içinde yemek pişmiyordu, tamir edilecek çok şey ama yol gösterecek kimse yoktu.

yatmadan önce birine "iyi geceler" demenin lüks olduğunu bu zamana değin fark edememiştim belki de.

bana "yat artık" diyecek biri yoktu, ama içimden film izlemek de gelmiyordu.

uyuyakaldım.

***

saat 00:30 civarı uyanınca refleks olarak başucumda duran telefonlara baktım, cevapsız arama ya da mesaj yoktu, antreden bir uğultu geldi...

***

yalnızlık buzdolabı motorunun sesini duymak yattığında, yalnızlık başucundaki çalmayan telefonların, ekran kilitleri devreye girdiğinde heyecanlanmak, ve yalnızlık, artık pazar günlerinden nefret ettiğini düşünerek, mırıldanmak tavana doğru;

"yarın ola, hayrola, yarın ola, hayrola"

yalnızlık belki de sadece beklemek.

yalnızlığı çok güzel anlatmışsın bir kez daha evin içinde yaşadığım sessizliğin sesini duydum okuduktan sonra..  

çalışırken/ aşıkken biriken diziler , filmler , gidilemeyen tiyatrolar , görüşülemeyen arkadaşlar , atlatılan aile toplantıları , katılım yapılmayan nişan - düğün tarihleri , hatta mezun olunan okulun pilav günleri ..

yalnız kaldığında nasıl arazi oluyorlar ortalıktan , nası piç gibi bırakıyolar seni..

güzel 1 özeti olmuş..

 

oluyor öyle
pazarları dert  

iyi ki annem var  

masadaki o tabağın yokluğu  

pazarı güzel yapan aile ile olmak, pazarı güzel yapan paylaşmaktı ...