- abi, ne bu halimiz ya!
+ ne varmış hocu halimizde?
- yok abi, olmaz böyle...
+ noldu hocu?
- abi, bu ne ya geldiğimizden beri üstünde aynı tshirt...
+ hocu aynı değil onlar, benzer 5-6 tane tshirt var bende...
- atma abi, aynılar...
+ yok cidden, bak bunun kolundaki çizgi kırmızı, birinin lacivert, birinin açık mavi, birinin yeşil...
- abi sonuçta hepsi aynı işte...
+ e seviyorum ben böyle...
- yok abi, milano dibimizde, modanın başkenti, haftasonu gidelim alışveriş yapalım...
+ hocu manyak mısın, otur oturduğun yerde...
- yok abi gitmeliyiz, biraz bakalım kendimize, bir tarzımız, bir şeklimiz olsun...
+ tarzımız mı olsun?
- tabi abi, baştan aşağı yenilenelim, çekelim pantalonları, ayakkabıları, her şey sıfır, son moda böyle...
+ yenilenelim di mi?
- abi giyimle başlar her şey direkt gidelim, milano yakın yahu 1 saat...
+ hocu gidelim diyorsun yani?
- tabi abi gidelim, alalım kıyafetleri, giyinelim güzel, akalım ortamlara!
+ akalım di mi?
- akmazsak olmaz abi!
+ tamam hocu direkt akalım!
- yürü be abime bak be...
+ ehe ehe
***
"abi çıksana bi, oldu mu bakayım?" diye bağırdı kabinin dışından, bir anlık gaza gelmem sonucunda beni peşine takıp milano sokaklarında sex and the city'deki kadınlar misali alışverişe çıkmaya ikna eden pis arkadaşım. şu hayatta hiçbir gaza gelmem olumlu sonuçlanmasa da yine gelmiştim işte gaza. "dur hocu, sen kendine bak birşeyler" diye seslendim dışarıya, dükkanı gezerken bir kaç gömleği beğenip, denemek için kabine girmiştim, gel gör ki, gömlekler, tıpkı içkinin şişede durduğu gibi durmaması misali, göbekli adamın üstünde askıda durduğu gibi durmuyordu, bunu anlamakta zorlanmadım.
gömleklerin omuz kısmı oturuyor, lakin düğmeleri yukarıdan aşağıya iliklemeye başladığımda, her geçen düğme ile birlikte hem ben hem de düğme delikleri acı çekmeye başlıyordu, sanıyorum nedenini anlamıştım, henüz giymediğim gömleklerden birini elime aldım, etiketine baktım, evet tahmin ettiğim olmuştu, etikette "slim fit" yazıyordu, oysa ki ben "fat boy slim fit" arıyordum, bu başımın belası "slim fit", omuz kısmı geniş, göbeği ince, üçgen vücutlu adamlar için tasarlanmıştı, oysa ben ters duran bir üçgen vücuda sahiptim, kızları etkilemek için amuda kalkmam gerekiyordu, slim fit'in tam tersiydim.
gömlekler elimde kabinden çıktım, güleryüzlü görevli yanıma geldi, olup olmadığını sordu, "bu slim fit'miş" dedim, bana "tif mils lazım", anlamaya çalışarak suratıma baktı, terten okuma oyununu uzatmak istedim, başka türlü keyfim yerine gelmeyecekti, "tif mils yok mu?" diye sordum, "anlayamadım" dedi, "tif mils tarzı gömlek arıyorum" dedim ısrarla, "bir sorayım" dedi, diğer görevliye sormaya gitti, bu sırada arkadaşım da elinde bir miktar kıyafetle yanıma geldi, "abi ucuzluk varmış, aldım bunları" dedi. "güzelmiş" dedim, "sen naptın" dedi, "abi kumaşlarını beğenmedim" dedim, şerefsiz benim beğendiğim gömlekten almıştı, görevli geldi, "tif mils yokmuş" dedi, "teşekkür ettim", arkadaş aldıklarını ödedi, çıktık.
sonra ki tüm dükkanlar aynı şekilde gitti, arkadaşım bir sürü kıyafet alıyor, ben ne denesem üstüme olmuyordu, belli bir süre sonra sırf almış olmak için, gittiğimiz her dükkandan çoraptı, dondu, kemerdi, ayakkabıydı, bileklikti gibi göbeğe uzak duran eşyalar satınalmaya başladım, gerilmeye başlamıştım, özgüvenim yere vurmak üzereydi, bir şeyler yapmam lazımdı.
"abi bak versace var" diye, fakirseniz sakın vitrine bile bakmayın şeklinde tasarlanmış binayı gösterdi arkadaşım, milano'da versace görmeye şaşırmış olması enteresandı, bir daha görüşmeme kararı almama çok az kalmıştı. "girelim mi abi" dedi, "sen bilirsin hocu" dedim, nasıl olsa oradan da çorap alacaktım. içeri girdik, gelenek üzerine gömleklere bakmaya başladım, her ne kadar 17 adet siyah gömleğim olsa da halen siyah gömlek bakıyordum, bir tanesini askıdan çıkardım, gözüme büyük gözüktü birden, sanki bana olurmuş gibi duruyordu, kabine girdim, düğmeleri iliklemeye başladım, kapanıyordu, heyecanlandım, aynaya baktım, yakışmıştı ama en önemlisi sabahtan beri ilk defa üzerime bir şey olmuştu, heyecanla dışarı çıkıp, arkadaşıma seslendim, "nasıl olmuş hocu", "süper" dedi, versace'de olduğumuzu unutup, "alıyorum o zaman" dedim, çocuklar gibi şendim, özgüvenim yerine gelmiş, yine süpersonik hissetmiş, 18. siyah gömleğimi çok sevmiştim.
gömleği çıkarmak için kabine dönünce etiketine baktım, bir an bayılacak gibi oldum, modanın başkentinde bana olan tek gömlek, bana olmayan tüm gömleklerin toplamı kadar tutuyordu, "keşke o kadar övmeseydim" diye düşündüm, "abi süper oldu valla" diye seslendi arkadaşım tekrar dışarıdan, ter bastı, bir yanda özgüvenim, bir yanda paracıklarım vardı, olmayan tüm gömleklerin intikamını alma kararı aldım sonunda, kendimi iyi hissetmeye, kendimi şımartmaya ihtiyacım vardı, çıktım, emin adımlarla kasaya yürüdüm.
***
"abi ne kadar verdin o gömleğe" diye sordu dönüş yolunda, söyledim, "oha abi" dedi, "çipli play station alırdın o paraya", sustum, yola baktım, gaza biraz daha yüklendim, "benim bütün aldıklarım o kadar tuttu" diye üstüme geldi, "hocu" dedim, "erkek adam az almalı öz almalı, hem bak fiber miber birşeyler varmış kumaşında, nano teknoloji falan ipleri, adamlar arge yapmış, gömlek değil uzay gemisi", dediklerime kendimde inanmıyordum, bildiğin gömlekti işte, sadece üstüme olmuştu.
"acilen ya kilo vermem, ya da daha fazla kazanmam gerek" diye düşündüm, acaba "mlis tif"'in patentini alsam, tutarmıydı.
ezikedit: hocu aslında denediğim her şey süpersonik oldu üstüme de, kalitesiz diye almadım, çorabada çok ihtiyacım vardı gerçekten, yoksa yok öyle yakışmadı falan!
En son ekspermental tarafından 01 Ağu 2011 01:02 tarihinde değiştirildi, toplamda 1 kere değiştirildi
+ ne varmış hocu halimizde?
- yok abi, olmaz böyle...
+ noldu hocu?
- abi, bu ne ya geldiğimizden beri üstünde aynı tshirt...
+ hocu aynı değil onlar, benzer 5-6 tane tshirt var bende...
- atma abi, aynılar...
+ yok cidden, bak bunun kolundaki çizgi kırmızı, birinin lacivert, birinin açık mavi, birinin yeşil...
- abi sonuçta hepsi aynı işte...
+ e seviyorum ben böyle...
- yok abi, milano dibimizde, modanın başkenti, haftasonu gidelim alışveriş yapalım...
+ hocu manyak mısın, otur oturduğun yerde...
- yok abi gitmeliyiz, biraz bakalım kendimize, bir tarzımız, bir şeklimiz olsun...
+ tarzımız mı olsun?
- tabi abi, baştan aşağı yenilenelim, çekelim pantalonları, ayakkabıları, her şey sıfır, son moda böyle...
+ yenilenelim di mi?
- abi giyimle başlar her şey direkt gidelim, milano yakın yahu 1 saat...
+ hocu gidelim diyorsun yani?
- tabi abi gidelim, alalım kıyafetleri, giyinelim güzel, akalım ortamlara!
+ akalım di mi?
- akmazsak olmaz abi!
+ tamam hocu direkt akalım!
- yürü be abime bak be...
+ ehe ehe
***
"abi çıksana bi, oldu mu bakayım?" diye bağırdı kabinin dışından, bir anlık gaza gelmem sonucunda beni peşine takıp milano sokaklarında sex and the city'deki kadınlar misali alışverişe çıkmaya ikna eden pis arkadaşım. şu hayatta hiçbir gaza gelmem olumlu sonuçlanmasa da yine gelmiştim işte gaza. "dur hocu, sen kendine bak birşeyler" diye seslendim dışarıya, dükkanı gezerken bir kaç gömleği beğenip, denemek için kabine girmiştim, gel gör ki, gömlekler, tıpkı içkinin şişede durduğu gibi durmaması misali, göbekli adamın üstünde askıda durduğu gibi durmuyordu, bunu anlamakta zorlanmadım.
gömleklerin omuz kısmı oturuyor, lakin düğmeleri yukarıdan aşağıya iliklemeye başladığımda, her geçen düğme ile birlikte hem ben hem de düğme delikleri acı çekmeye başlıyordu, sanıyorum nedenini anlamıştım, henüz giymediğim gömleklerden birini elime aldım, etiketine baktım, evet tahmin ettiğim olmuştu, etikette "slim fit" yazıyordu, oysa ki ben "fat boy slim fit" arıyordum, bu başımın belası "slim fit", omuz kısmı geniş, göbeği ince, üçgen vücutlu adamlar için tasarlanmıştı, oysa ben ters duran bir üçgen vücuda sahiptim, kızları etkilemek için amuda kalkmam gerekiyordu, slim fit'in tam tersiydim.
gömlekler elimde kabinden çıktım, güleryüzlü görevli yanıma geldi, olup olmadığını sordu, "bu slim fit'miş" dedim, bana "tif mils lazım", anlamaya çalışarak suratıma baktı, terten okuma oyununu uzatmak istedim, başka türlü keyfim yerine gelmeyecekti, "tif mils yok mu?" diye sordum, "anlayamadım" dedi, "tif mils tarzı gömlek arıyorum" dedim ısrarla, "bir sorayım" dedi, diğer görevliye sormaya gitti, bu sırada arkadaşım da elinde bir miktar kıyafetle yanıma geldi, "abi ucuzluk varmış, aldım bunları" dedi. "güzelmiş" dedim, "sen naptın" dedi, "abi kumaşlarını beğenmedim" dedim, şerefsiz benim beğendiğim gömlekten almıştı, görevli geldi, "tif mils yokmuş" dedi, "teşekkür ettim", arkadaş aldıklarını ödedi, çıktık.
sonra ki tüm dükkanlar aynı şekilde gitti, arkadaşım bir sürü kıyafet alıyor, ben ne denesem üstüme olmuyordu, belli bir süre sonra sırf almış olmak için, gittiğimiz her dükkandan çoraptı, dondu, kemerdi, ayakkabıydı, bileklikti gibi göbeğe uzak duran eşyalar satınalmaya başladım, gerilmeye başlamıştım, özgüvenim yere vurmak üzereydi, bir şeyler yapmam lazımdı.
"abi bak versace var" diye, fakirseniz sakın vitrine bile bakmayın şeklinde tasarlanmış binayı gösterdi arkadaşım, milano'da versace görmeye şaşırmış olması enteresandı, bir daha görüşmeme kararı almama çok az kalmıştı. "girelim mi abi" dedi, "sen bilirsin hocu" dedim, nasıl olsa oradan da çorap alacaktım. içeri girdik, gelenek üzerine gömleklere bakmaya başladım, her ne kadar 17 adet siyah gömleğim olsa da halen siyah gömlek bakıyordum, bir tanesini askıdan çıkardım, gözüme büyük gözüktü birden, sanki bana olurmuş gibi duruyordu, kabine girdim, düğmeleri iliklemeye başladım, kapanıyordu, heyecanlandım, aynaya baktım, yakışmıştı ama en önemlisi sabahtan beri ilk defa üzerime bir şey olmuştu, heyecanla dışarı çıkıp, arkadaşıma seslendim, "nasıl olmuş hocu", "süper" dedi, versace'de olduğumuzu unutup, "alıyorum o zaman" dedim, çocuklar gibi şendim, özgüvenim yerine gelmiş, yine süpersonik hissetmiş, 18. siyah gömleğimi çok sevmiştim.
gömleği çıkarmak için kabine dönünce etiketine baktım, bir an bayılacak gibi oldum, modanın başkentinde bana olan tek gömlek, bana olmayan tüm gömleklerin toplamı kadar tutuyordu, "keşke o kadar övmeseydim" diye düşündüm, "abi süper oldu valla" diye seslendi arkadaşım tekrar dışarıdan, ter bastı, bir yanda özgüvenim, bir yanda paracıklarım vardı, olmayan tüm gömleklerin intikamını alma kararı aldım sonunda, kendimi iyi hissetmeye, kendimi şımartmaya ihtiyacım vardı, çıktım, emin adımlarla kasaya yürüdüm.
***
"abi ne kadar verdin o gömleğe" diye sordu dönüş yolunda, söyledim, "oha abi" dedi, "çipli play station alırdın o paraya", sustum, yola baktım, gaza biraz daha yüklendim, "benim bütün aldıklarım o kadar tuttu" diye üstüme geldi, "hocu" dedim, "erkek adam az almalı öz almalı, hem bak fiber miber birşeyler varmış kumaşında, nano teknoloji falan ipleri, adamlar arge yapmış, gömlek değil uzay gemisi", dediklerime kendimde inanmıyordum, bildiğin gömlekti işte, sadece üstüme olmuştu.
"acilen ya kilo vermem, ya da daha fazla kazanmam gerek" diye düşündüm, acaba "mlis tif"'in patentini alsam, tutarmıydı.
ezikedit: hocu aslında denediğim her şey süpersonik oldu üstüme de, kalitesiz diye almadım, çorabada çok ihtiyacım vardı gerçekten, yoksa yok öyle yakışmadı falan!
En son ekspermental tarafından 01 Ağu 2011 01:02 tarihinde değiştirildi, toplamda 1 kere değiştirildi
hocu ne?
ağzında bi şey mi var konuşurken
ağzında bi şey mi var konuşurken
almanlar dalga geçerler italyanlar erkekleri ile, beli genelde serce parmağı kalınlığında olduğu için... ondan slim fit, üçgen değil, genelde çöp adam kıvamında olduklarından...
hocu?
bi de "moruk" var, ingilizce dubbed filmlerde ki türkçe altyazılardan özenti olarak...
hocu?
bi de "moruk" var, ingilizce dubbed filmlerde ki türkçe altyazılardan özenti olarak...
şimdi bu hikayeyi yazan senmisin
yada kahraman senmisin
yada zayıflamak istiyosunda kendini yakın hissettin
yada sadece beğendinmi
yada kahraman senmisin
yada zayıflamak istiyosunda kendini yakın hissettin
yada sadece beğendinmi
hocu,bi spor salona yazılsaydn o paraya 50 tane gömlek alacaktın.hem sağlıklı lacktn hocu..
yaşayan da yazan da benim ne yazık ki : ) hikaye demiyelim de anı defteri karalaması diyelim, hikaye yazmak kim, biz kim...
ist da mı yaşıyosun
212 mi sin
gel benim diyetisyene gönderelim seni
ben werdim 2 ayda 10 kilomu
nefes alışım değişti
212 mi sin
gel benim diyetisyene gönderelim seni
ben werdim 2 ayda 10 kilomu
nefes alışım değişti
hocu,her anında bir duygusal çökme yaşıyosun.iyi yazarlar dramatik ruhlu bunalım tiplerden çıkar.bu senin için bi şansmıdr bilmıyrm ama ben istemezdim iyi bir yazar olmayı..
ne alakası var bunu nasıl bağladın
şaştım kaldın
şaştım kaldın
en iyi arkadaşım diyetisyen benim 
nişantaşında bir de ofisi, başarılı falan bir tip... anıda tabi biraz abartı var, gerçi son ayrılıktan beri alkolden ve akşam yemelerinden şiştik birazda, atarız herhalde yazın ...
bunalıma gelince, iyi yazar değilim, yazar bile değilim henüz, emekliyoruz daha, ama ne yazık ki çok şey yaşadık ve çoğu da hoş değil di onlar bir birikim bıraktı zerimize herhalde depresif anlamda ..
nişantaşında bir de ofisi, başarılı falan bir tip... anıda tabi biraz abartı var, gerçi son ayrılıktan beri alkolden ve akşam yemelerinden şiştik birazda, atarız herhalde yazın ...
bunalıma gelince, iyi yazar değilim, yazar bile değilim henüz, emekliyoruz daha, ama ne yazık ki çok şey yaşadık ve çoğu da hoş değil di onlar bir birikim bıraktı zerimize herhalde depresif anlamda ..
kolay gelsin sewmedim seni ekspermental yazını sewmiştim oyseki
yazıyı sevdiyseniz önemli olan o, teşekkürler.
kahramanimiz "hocu"nun alisveris icin milano'ya gidecek parasi var ama bir gomlegin hesabini mi yapiyor?
o değil bende de hafif göbek var eritmek lazım.....
| toza sor demiş ki: |
| hep o hayranın olan çocuk yüzünden tepkili insanlar sana.iddialı da değilken,sadece istediğin için yazmışken dahi sevemiyor kimse durumu.
yine de ben özgüveninden ve açık olan tarzından dolayı takdir ettim seni.okuma parçası olarak da kötü ama. |
insanlar eskiden politik konularda falan tepkili olurdu, şimdi böyle benim gibi eften püften şeylere tepkili oluyorlarsa, ben onların boş zamanlarına ve tepkilerine acırım : )