kürk mantolu madonna

her gün, daima öğleden sonra oraya gidiyor, koridorlardaki resimlere bakıyormuş gibi ağır ağır, fakat büyük bir sabırsızlıkla asıl hedefine varmak isteyen adımlarımı zorla zapt ederek geziniyor, rastgele gözüme çarpmış gibi önünde durduğum kürk mantolu madonna'yı seyre dalıyor, ta kapılar kapanıncaya kadar orada bekliyordum.'imi tutkular rehberimiz olur yaşam boyunca. kollarıyla bizi sarar. sorgulamadan peşlerinden gideriz ve hiç pişman olmayacağımızı biliriz.apıtlarında insanların görünmeyen yüzlerini ortaya çıkaran sabahattin ali, bu kitabında güçlü bir tutkunun resmini çiziyor. düzenin sildiği kişiliklere, yaşamın uçuculuğuna ve aşkın olanaksızlığına (?) dair, yanıtlanması zor sorular soruyor.  

okudum. güzeldi. ama bu kitabın hastası olanları daha anlayamadım. hatta o derece ki bi daha mı okusam diye düşünüyorum benim kaçırdığım bişeyler var galiba  

raflarda durdu çok. okuyorum dün başladım bakalım...  

raif efendi ve maria puder. seviyorum sizi.  

yıllar önce okumuştum
icerigini unuttum :/  

"şimdi aramızda noksan olan şeyin ne olduğunu biliyorum." dedi. "bu eksiklik sana değil, bana ait...bende inanmak noksanmış... beni bu kadar çok sevdiğine bir türlü inanmadığım için sana aşık olmadığımı zannediyormuşum... bunu şimdi anlıyorum. demek ki, insanlar benden inanmak kabiliyetini almışlar.... ama şimdi inanıyorum... sen beni inandırdın. seni seviyorum. deli gibi değil, gayet aklı başında olarak seviyorum... seni istiyorum...içimde müthiş bir arzu var... bir iyi olsam!  

yeniyetmeler yazsa memlekette olay olur, hemen uyarlanır filmi, dizisi çekilir...fakat sabahattin ali yazmış...malesef unutulmuş yazarlarmızdan, dönemin türkiyesinde kim vurduya giden yazdıklarıyla çağının ötesinde bir komunist...  

kürk mantolu madonnayı beğenenlere kuyucaklı yusuf'u da öneririm, iyi eğlenceler  

hala okumadım  

" seni hiç böyle görmemiştim.. ne güzel ciddi olabiliyorsun "

' her ne olursa olsun ' diyen bi hikaye ve özellikle betimlemeleriyle enfes bi kitap.  

"insanlar birbirlerini tanımanın ne kadar güç olduğunu bildikleri için bu zahmetli işe teşebbüs etmektense, körler gibi rastgele dolaşmayı ve ancak çarpıştıkça birbirlerinin mevcudiyetinden haberdar olmayı tercih ediyorlar.
demıs ne de guzel demıs  

tecrubeyle sabit demiş ki:

hala okumadım

en kısa zamanda başla  

çekmeyin lan bunu. o kadar dokunuyor ki "lan" diyorum.  

çok içten bi hikaye. askerdeyken psikolojimi düzelten bi kitap olduğu için ayrı bi seviyorum.  

kitaba ilk başladığımda raif efendi'nin hayatı yaprak dökümü gibi bişey olucak sanmıştım okuduğum her an fikirlerimi değiştiren bi kitap oldu sevip sevmediğime tam karar veremedim ta ki son 2 sayfaya kadar!ahh raif demek istiyorum...