resme bakmayı öğrenmek

böyle bir öğreti yoktur bunun eğitimi olmaz size bir form çok çekici gelebilir yada çok itici kaba yada hatalı
bu sizin algınızla bakış açınızla değerlerinizle sınırlıdır belirleyicidir
başkasına göre bu durum değişebilir
sanatçının eserde ne anlattığı önemli değildir hiç bilmeyen birinin ne gördüğü önemlidir görmek yada görememek sadece kişiye bağlıdır sanatın hedefide budur belki farklı duygu ve düşüncelere taşımak  

görme konuşmadan önce gelmiştir. çocuk konuşmaya başlamadan önce bakıp tanımayı öğrenir.
ne var ki başka bir anlamda da görme sözcüklerden önce gelmiştir. bizi çevreleyen dünyada kendi yerimizi görerek buluruz. bu dünyayı sözcüklerle anlatırız ama sözcükler dünyayla çevrelenmiş olmamızı hiçbir zaman değiştiremez. her akşam güneşin batışını görürüz. dünyanın güneşe arkasını dönmekte olduğunu biliriz. ne var ki bu bilgi, bu açıklama gördüklerimize uymaz hiçbir zaman. gerçeküstücü ressam magritte düşlerin anahtarı adlı resminde sözcüklerle görülen nesneler arasında her zaman var olan bu uçurumu yorumlamıştır.
düşündüklerimiz ya da inandıklarımız nesneleri görüşümüzü etkiler. insanların cehennem'in gerçekten var olduğuna inandıkları ortaçağda ateşin bugünkünden çok değişik bir anlamı vardı kuşkusuz. gene de onlardaki bu cehennem kavramı –yanıkların verdiği acıdan olduğu ölçüde– ateşi her şeyi yutan, kül eden bir şey olarak görmelerinden doğmuştur

john berger...

paylaşmak istedim  

uzuun uzun anlatmaya gerek yok aslında, bu dil entellektüel veya çok özel insanların dili değildir, bir resmin iyi olup olmadığını görmek istiyorsan görürsün. niyet et yeter. niyet etmenin tabanında araştırmak vardır. bir insan kütük olmayı yaşamına entegre etmişse ve değiştirmeye de niyeti yoksa, herhangi bir sanat eserinin önünden geçerken bune yaa şimdi diyebilir. ama inanın bu tip insanlar, gerçekten de sanat yaptığını zanneden ciddi duruşu imajı ve çevresi ile birşeylerin güzel olduğunu insanlara empoze etmeye çalışanlardan daha zararsızdır.