özdemir asaftan inciler

bana şiir sevmem özdemir asaf severim dedirten şair.
''- seni yitirmek istemem. senin benim olmanı bu yüzden istemiyorum.

aptaldır bu.

-beni yitirmeni istemem. senin olmak istemiyorum bu yüzden.

bu aptal bile değil.''  

tek kişilik miydi ki bu şehir, sen gidince bomboş kaldı!.  

biyografisini yazalımda belki bilmeyenler olabilir ?

bilgi nihayetinde..

11 haziran 1923'te ankara'da doğdu.
asıl adı halit özdemir arun olan büyük şair, danıştay üyesi mehmet asaf’ın oğludur. babasının öldüğü yıl (1930) galatasaray lisesi'nin ilk kısmına girdi.
1941 yılında on birinci sınıfta, bir ek ara sınavla kabataş erkek lisesi'ne geçip 1942 yılında mezun oldu.
istanbul üniversitesi'nde, önce hukuk fakültesi'ne, sonra iktisat fakültesi ve gazetecilik enstitüsü'ne devam ettiyse de 1947'de yüksek öğrenimini yarıda bıraktı.
bir süre sigorta prodüktörlüğü yaptı. 'zaman' ve 'tanin' gazetelerinde çevirmen olarak çalıştı.
ilk yazısı 1939'da 'servetifünun-uyanış' dergisinde çıktı.
1951'de sanat basımevi'ni kurarak matbaacılık yaşamına girdi. kendi şiir kitaplarını bastı.
1955'te yuvarlak masa yayınları'nı kurdu.
ikilikler ve dörtlüklerden oluşan ilk şiirlerinde yoğun bir söyleyiş özelliği göze çarpar. insan toplum ilişkilerine yönelik temaları konu edinerek düşündürücü bir şiir evreni kurmuştur. duygu ve düşünce yoğunluğuyla birlikte, alay ve taşlama şiirine egemen olan öğelerdir. insan ilişkilerinin toplumsal ve bireysel yanlarını sen ben ikileminde vermiştir. çok kullandığı sevgi, ayrılık, ölüm temaları, son dönem şiirlerinde giderek yerini kaçış ve umutsuzluğun tedirginliğine bırakmıştır.
şiirin bir görüşü yansıtması, bir iletisinin olması düşüncesinden yola çıkmıştır.
yuvarlağın köşeleri kitabında şiirin ve yazarın işlevi konusundaki görüşlerini dile getirmiştir.
batı şiiri ve geleneksel türk şiirinden yararlanarak verdiği bileşim sanatını zenginleştirip geliştirmiştir.
28 ocak 1981'de istanbul'da hayata veda etmiştir.  

gelmezsen önemli değil, gelsen önemli olurdu gibi bir kurşunu vardır  

eskiden bir şato bir soyu, bir aşk bir şövalyeyi, bir dava bir aileyi doyururmuş. şimdi bir soy bir konağı, bir şövalye bir aşkı, bir aile bir davayı besleyemiyor!  

sevilenin yanlışı görülmez,sevilmeyenin görüntüsü bile yanlıştır
diyerek bi cümlede neler anlatmıştır  

"ve aşk öyle haindir ki; nerde imkansız varsa onu sever"  

bütün renkler aynı hızla kirleniyordu, birinciliği beyaza verdiler  

ben hep kendine cıkan bir yokustum, yokuşun başında bir düşman vardı,onu vurmaya gittim kendimle vuruştum..  

gelmen bir iyiliktir diyecektim,
kapıyı hep başkaları açtı..  

insanlar gelmeleriyle yalnızlıklarını dağıtanları severler,
gitmeleriyle kendilerini yalnız bırakanlara aşık olurlar.  

dit dedi gitmedim.. ben zaten gitmek istediğim yere geldim neden gideyim  

bir akşam-üstü pencerenden bakıyordun
ağır ağır, yollara inen karanlığa.
bana benzeyen biri geçti evinin önünden.
kalbin başladı hızlı hızlı çarpmaya..
o geçen ben değildim.

bir gece, yatağında uyuyordun..
uyanıverdin birden, sessiz dünyaya.
bir rüyanın parçasıydı gözlerini açan,
ve karanlıklar içindeydi odan...
seni gören ben değildim.

ben çok uzaktaydım o zaman,
gözlerin kavuştu ağlamaya, sebepsiz ağlamaya.
artık beni düşünmeye başladığından
bıraktın kendini aşk içinde yaşamaya..
bunu bilen ben değildim.

bir kitap okuyordun dalgın..
içinde insanlar seviyor, ya da ölüyorlardı.
genç bir adamı öldürdüler romanda.
korktun, bütün yininle ağlamaya başladın..
o ölen ben değildim..  

giderken bura için,gelince ora için,
gününde ve gecende kendince ora için
sakladığın kendini böldün iki yarıma;
iki kez yaralandın bir yarım yara için.  

geleceğim, bekle dedi, gitti..
ben beklemedim, o da gelmedi.
ölüm gibi bir şey oldu..
ama kimse ölmedi.